Tachtig jaar geleden kwam er een einde aan de Tweede Wereldoorlog. Antwerpen werd door dit conflict zeer hard getroffen, de stad beleefde tussen 1940 en 1945 de grootste tragedie uit haar geschiedenis. Meer dan 23.000 Antwerpenaren werden het slachtoffer van oorlogsgeweld en deportaties. De grootste slachtoffergroep wordt daarbij gevormd door de Antwerpse Joden, met naar schatting meer dan 10.000 slachtoffers. Meer dan de helft van de Joden uit Antwerpen overleeft de oorlog niet, ze zijn vanaf het begin van de bezetting het slachtoffer van systematische discriminerende maatregelen, inperking van hun rechten, gewelddadige pesterijen en vervolgingen resulterend in de deportatie van het grootste deel van de Joodse gemeenschap in Antwerpen naar het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Hierbij kon de bezetter in bepaalde gevallen rekenen op de medewerking van lokale autoriteiten en de actieve steun van Antwerpse extreemrechtse antisemitische organisaties.
Antwerpen leerde in die jaren een zeer pijnlijke en harde les. Onze samenleving is vaak onvoldoende gewapend om extremisme, racisme en antisemitisme efficiënt aan te pakken, ook wanneer dit racisme en extremisme wordt aangewakkerd door buitenlandse actoren en gebeurtenissen. Het voorbeeld van de Joodse gemeenschap in Antwerpen tijdens de Tweede Wereldoorlog leert ons dat minderheidsgroepen, ongeacht of ze een minderheid zijn omwille van hun geloof of hun etnische afkomst, vaak weinig verweer hebben tegen georganiseerd extremisme en racisme. Recente gebeurtenissen in Brussel tonen hoe snel dergelijke racistische opinies tot zinloos geweld kunnen leiden. Ook de toename van antisemitische incidenten in ons district tonen hoe onschuldige mensen die gewoon in hun eigen buurt in alle rust willen leven het slachtoffer kunnen worden van haatgevoelens.
De uitgangspunten van het bestuursakkoord van het district Antwerpen zijn in deze helder: lemma 1) Iedere Antwerpenaar telt mee, we sluiten niemand uit. Het district verzet zich tegen elke vorm van discriminatie. Het beleid moet er zijn voor iedereen en moet rekening houden met iedereen, ongeacht afkomst, sociaal-economische status, geaardheid of religie; en lemma 4) Antwerpen is onze veilige thuis, onze plek waar we ons geborgen voelen. Daaruit vloeit voort dat er voor antisemitisme, racisme en haatdragend gedrag en taal tegenover etnische of religieuze groepen geen plaats kan en mag zijn in ons district. Wie maatschappelijke verantwoordelijkheid draagt dient steeds het gemeenschappelijk belang en het samenleven van de diverse groepen in ons district voor ogen te houden en dient niet het conflict tussen deze groepen aan te wakkeren.
De districtsraad van Antwerpen beveelt daarom het district en het stedelijk College van Burgemeester en schepenen aan:
- De herinnering aan de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog levend te houden en te blijven wijzen op de gevaren van politiek extremisme dat tot de gewelddadige vervolging en dood van tienduizenden Antwerpenaren heeft geleid.
- De stijging van antisemitische incidenten een halt toe te roepen en kordaat op te treden tegen anti-etnische uitingen zoals antisemitisme
- Op te treden tegen alle geweld ten opzichte van religieuze en etnische groepen
De districtsraad van Antwerpen roept tevens iedereen op behoedzaam om te gaan met deze problematiek, deze niet te misbruiken voor politieke doeleinden en geen taal te hanteren die bevolkingsgroepen tegen elkaar opzet maar daarentegen wel steeds het algemeen belang en het samenleven van alle Antwerpenaren te bevorderen.